Mijn mooiste concerten van 2011
2011 was een prachtig jaar. Voor mij persoonlijk, maar ook muzikaal. Er kwamen goede platen uit van veel van mijn favoriete artiesten en omdat er met die platen geen moer meer te verdienen is kwamen ze stuk voor stuk ook nog eens op bezoek. Terugkijkend op het jaar waren dit mijn 5 mooiste concerten:
1. Ryan Adams, Ryan Adams en Ryan Adams - overal en nergens
Mensen die mij kennen weten dat ik fan ben van deze man. Heel erg fan. Twee jaar geleden stopte hij, naar eigen zeggen, voor onbepaalde tijd. Ineens was daar de aankondiging dat hij weer zou gaan optreden. In mei en juni van 2011. In Europa. Precies wanneer ik op vakantie zou zijn. In Amerika. Dat schoot alvast lekker op. Gelukkig bleek ik op tijd terug voor de laatste 3 shows: Glasgow, Oxford en het concertgebouw in Amsterdam. En wat was het mooi.
Na de zomer werd het nog gekker. Ryan verscheen bij Giel, bij DWDD en mocht zelfs bij BNN aantreden. En ik was erbij en schudde hem na 10 jaar eindelijk een keer de hand. ‘Thank you for all your records, they mean the world to me.’ Dat kon ik nog net uitbrengen. Een kort oprecht ‘Dank je!’ en een glimlach terug maakte mijn dag.
In November zag ik Ryan zijn voedselvergiftiging bestrijden in Breda en op zijn verjaardag en in bijzijn van zijn vrouw een ge-wel-dige show geven in Brussel.
Het was een goed Ryan jaar.
2. Noel Gallagher’s High Flying Birds - de Melkweg, Amsterdam
Ik ben gitaar gaan spelen nadat Kurt Cobain zichzelf door de kop knalde. En nadat ik de drie ‘power-chords’ van Kurt kende had ik een nieuwe band nodig om te leren spelen. En dat werd Oasis. Dagen, weken, maanden was ik bezig om ‘What’s The Story, Morning Glory’ te leren. En ‘Don’t Look Back In Anger’ natuurlijk. Toen Oasis aan de beurt was bij MTV Unplugged hadden de broers Noel en Liam Gallagher weer eens ruzie. En zong Noel alle nummers. Sinds die tijd was ik stiekem een beetje meer fan van Noel dan van Liam. In November 2011 krijg ik eindelijk de show waar ik al die tijd op heb moeten wachten. Noel solo. Hij speelt bijna zijn hele nieuwe plaat, maar nog belangrijker: Oasis b-kantjes ‘Half The World Away’, ‘Talk Tonight’ en tot slot - het door iedereen meegebrulde - ‘Don’t Look Back in Anger’. Kippenvel.
Don’t Look Back in Anger in de Melkweg
3. The Avett Brothers - Paradiso, Amsterdam
Ik hoorde hun plaat ‘I And Love And You’ een paar weken nadat ze in de kleine zaal van Paradiso stonden in 2010. Ik baalde. Die band moést ik zien. Beelden van optredens op Bonnarroo en andere live shows hielpen ook niet. De ingetogen arrangementen op de plaat werden totaal weggeblazen live. En in de zomer van 2011 was dat ook zo. Ze speelden niet lang, maar wát een energie en wat een kwaliteit. Geen slap nummer en met gitaar, bas, banjo en cello overpoweren ze een vol Paradiso. Deze band ga ik nooit meer overslaan.
4. Gillian Welch & David Rawlings - Paradiso, Amsterdam
Mijn vriendin had haar nieuwe plaat gehoord bij Concerto en getwijfeld of ze hem ging kopen voor me. Als ik hem ook hoor is die twijfel bij ons allebei weg. Als ik zie dat ze mét David Rawlings, co-auteur van ‘To Be Young’ van de debuutplaat ‘Heartbreaker’ van Ryan Adams komt optreden in Paradiso koop ik meteen kaartjes. Ik vraag me wel af hoe dat moet - wordt dat dan een zitconcert? Het zijn immers nogal stille liedjes.
Tijdens de ruim 2 uur durende tocht langs haar gehele repertoire kan je in Paradiso een speld horen vallen. Dat had ik nog nooit meegemaakt. En David Rawlings blijkt een fenomenale gitarist die de wat luie dictie van Gillian Welch perfect aanvult. Prachtavond.
5. Daniel Lohues - Kleine Komedie
Toen Daniel zijn eerste solo-liedjes programma speelde nam ik mijn vader en moeder daar mee naartoe. ‘Dat vinden jullie ook leuk, het zijn mooie liedjes en het is een hele sympathieke gozer’. Dat bleek waar. Daniel speelde ‘Annelie’ en vertelde prachtige verhalen temidden van een gitaar of 10. Inmiddels is mijn moeder overleden en vanavond ga ik dus samen met mijn vader.
Daniel was niet meer solo, maar de opzet was nog ongeveer het zelfde. Mooie liedjes en mooie verhalen. Hij speelde nieuwe nummers, zoals ‘Prachtig Mooie Dag’ maar ook oude. Ook ‘Annelie’ kwam weer voorbij. Tijdens ‘Angst is maar voor eben, spiet is voor altied’ had ik het even moeilijk. Het was het favoriete nummer van mijn moeder geweest. Dat is de kracht van goede muziek. Mooie teksten, prachtige melodieën en vooral die herinneringen en gevoelens die erin verstopt zitten.
Mijn vader en ik zijn deze zomer naar Amerika geweest en hebben elke dag glimlachend ‘Prachtig Mooie Dag’ gedraaid. Dat lied heeft vanaf nu voor altijd een fantastische herinnering.
6. Paul McCartney - Las Vegas
En in Amerika ging ik met mijn vader, die de Beatles in Blokker nog heeft zien spelen naar Paul McCartney kijken. Een geweldige avond. In 2,5 uur speelde hij lang niet al zijn hits, want die passen namelijk niet in 2,5 uur. Maar wat hij speelde was grandioos. Er is geen ander woord voor.
Bert Visscher analyseert Brandend Zand: “Volgens mij was Anneke Grönloh hier al helemaal van hop-hop-hop-hop en haf-haf-haf-haf-haf-haf!”
Bright Eyes | First Day of My Life
And you said
“This is the first day of my life
Glad I didn’t die before I met you
Now I don’t care, I could go anywhere with you
And I’d probably be happy”
(Source: maustasche)
It’s all Obama’s fault, right??? No. Wrong.
Let’s take a stroll down memory lane, shall we?
1980: Ronald Reagan runs for president, promising a balanced budget
1981 - 1989: With support from congressional Republicans, Reagan runs enormous deficits, adds $2 trillion to the debt.
1993: Bill Clinton passes economic plan that lowers deficit, gets zero votes from congressional Republicans.
1998: U.S. deficit disappears for the first time in three decades. Debt clock is unplugged.
2000: George W. Bush runs for president, promising to maintain a balanced budget.
2001: CBO shows the United States is on track to pay off the entirety of its national debt within a decade.
2001 - 2009: With support from congressional Republicans, Bush runs enormous deficits, adds nearly $5 trillion to the debt.
2002: Dick Cheney declares, “Deficits don’t matter.” Congressional Republicans agree, approving tax cuts, two wars, and Medicare expansion without even trying to pay for them.
2009: Barack Obama inherits $1.3 trillion deficit from Bush; Republicans immediately condemn Obama’s fiscal irresponsibility.
2009: Congressional Democrats unveil several domestic policy initiatives — including health care reform, cap and trade, DREAM Act — which would lower the deficit. GOP opposes all of them, while continuing to push for deficit reduction.
September 2010: In Obama’s first fiscal year, the deficit shrinks by $122 billion. Republicans again condemn Obama’s fiscal irresponsibility.
October 2010: S&P endorses the nation’s AAA rating with a stable outlook, saying the United States looks to be in solid fiscal shape for the foreseeable future.
November 2010: Republicans win a U.S. House majority, citing the need for fiscal responsibility.
December 2010: Congressional Republicans demand extension of Bush tax cuts, relying entirely on deficit financing. GOP continues to accuse Obama of fiscal irresponsibility.
March 2011: Congressional Republicans declare intention to hold full faith and credit of the United States hostage — a move without precedent in American history — until massive debt-reduction plan is approved.
July 2011: Obama offers Republicans a $4 trillion debt-reduction deal. GOP refuses, pushes debt-ceiling standoff until the last possible day, rattling international markets.
August 2011: S&P downgrades U.S. debt, citing GOP refusal to consider new revenues. Republicans rejoice and blame Obama for fiscal irresponsibility.
There have been several instances since the mid 1990s in which I genuinely believed Republican politics couldn’t possibly get more blisteringly ridiculous. I was wrong; they just keep getting worse.
–Steve Benen, Washington Monthly (via alcaniglia)
Memories… Shattered pictures of the way we were.
(via barelysarcasm)
Via Barely SarcasmHet is niets nieuws, die eeuwige herfst…
Boutade
O land van mest en mist, van vuilen, kouden regen,
Doorsijperd stukske grond, vol killen dauw en damp,
Vol vuns, onpeilbaar slijk en ondoorwaadbre wegen,
Vol jicht en parapluies, vol kiespijn en vol kramp!
O saaie brij-moeras, o erf van overschoenen,
Van kikkers, baggerlui, schoenlappers, moddergoôn,
Van eenden groot en klein, in allerlei fatsoenen,
Ontvang het najaarswee van uw verkouden zoon!
Uw kliemerig klimaat maakt mij het bloed in de aderen
Tot modder; ’k heb geen lied, geen honger, vreugd noch vreê.
Trek overschoenen aan, gewijde grond der Vaderen,
Gij - niet op mijn verzoek - ontwoekerd aan de zee.
(Génestet, 1930)
here’s a cover of “Oxford Comma”… by Vampire Weekend, second track on their first record. i am a superfan so forgive me. Had to edit the arrangement to make it work. bye
(Source: mumbletoomuch)
I don’t know why this hasn’t been thought of before, but someone has to do it. Put on your favorite Ryan Adams record and DRINK when:
- Ryan sings about roses
- He refers to something in nature (plateau, mountain, river)
- The song starts with a “1-2-3-4” or a “1-2-3”
- He’s in a…
Talking Funny: Jerry Seinfeld, Chris Rock, Ricky Gervais & Louis CK praten over grapjes.
Comedy’s biggest names—Jerry Seinfeld, Chris Rock, Ricky Gervais, and Louis CK—sit down for a revealing (and hilarious) chat about comedy, discussing how they first got into the business, the merits of on-stage profanity, and the science behind getting a laugh.This is my favorite kind of thing. I could watch these guys talk for days about comedy. Watch all four parts, you’ll be glad you did.
This is also why I love Ricky Gervais, he’s such a great producer.
Via champagne from a paper cup
About me
Liedjesbakker, accountant, sarcast, liberaal, individualist, gelukzoeker, bankligger, betweter, gelijkhebbert. blogt op persoonlijke titel
